ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ : λαμπάκια, μπουρμπουλήθρες, ιδρώτας…

Πόσο μας χρειάζονται κάποια απο τα μέσα της Φυσικοθεραπείας;

Ο μέσος πολίτης σε κάποια στιγμή της ζωής του θα έλθει σε επαφή με τη Φυσικοθεραπεία είτε λόγω ενός δικού του προβλήματος υγείας, είτε ενός προβλήματος υγείας κάποιου συγγενή ή φίλου του. Μπαίνοντας σε κάποιο Φυσικοθεραπευτήριο, πολλές φορές αντικρίζουμε διάφορα εντυπωσιακά μηχανήματα με ψηφιακές οθόνες, πολύχρωμα λαμπάκια, περίεργους ήχους. Επίσης βλέπουμε μπάλες, λάστιχα, συσκευές εκπαίδευσης ισορροπίας, όργανα για ενδυνάμωση κλπ. Ακούμε ιστορίες ασθενών που πέρασαν 1, 2 αλλά και περισσότερες ώρες σε κάθε ημέρα θεραπείας γυρνώντας από το ένα μηχάνημα στο άλλο. Το ερώτημα είναι, «πράγματι βοηθάει όλος αυτός ο εξοπλισμός; Με ποιόν τρόπο ακριβώς; Ισχύει το ουκ εν τω πολλώ το ευ;»
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, αναλύοντας τους διακριτούς ρόλους των μέσων που έχει ο Φυσικοθεραπευτής στη διάθεσή του. Οι συσκευές ηλεκτροθεραπείας ανήκουν στην υποκατηγορία των μέσων αυτών που βοηθούν το σύμπτωμα που συνήθως είναι ο πόνος. Είναι δηλαδή τα «φάρμακα» που έχει ο Φυσικοθεραπευτής στα χέρια του για να ανακουφίσει (τις περισσότερες φορές) τον πάσχοντα. Αυτό είναι κάτι πολύ χρήσιμο και στη συντριπτική πλειοψηφία δεν έχει ούτε παρενέργειες, ούτε ανεπιθύμητες ενέργειες. Βέβαια, δε μπορεί η χρήση των μέσων ηλεκτροθεραπείας να υποκαταστήσει πάντα τα φάρμακα, ούτε είναι φρόνιμο να πει κανείς ότι δεν πρέπει να λαμβάνει κανείς φάρμακα όταν η κατάστασή του το απαιτεί, αλλά υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που είτε μπορεί να μειωθεί η χρήση τους, είτε ακόμη και να αποφευχθεί πλήρως.
Ίσως όμως υπάρχει μια παρανόηση του τι ακριβώς μπορεί πράγματι να περιμένει κανείς από κάποια μέσα που χρησιμοποιούνται στη Φυσικοθεραπεία και πάρα πολλές φορές δεχόμαστε ρωτήσεις από τους ασθενείς μας σχετικά με αυτά.


1. Θερμό – ψυχρό: σε κάποιους ανθρώπους αρέσει η ζέστη όταν έχουν κάποιο πρόβλημα, σε άλλους πάλι το πιο κρύο. Δεν υπάρχει μια και μοναδική επιλογή που πρέπει όλοι να ακολουθήσουν. Ο κάθε ασθενής πρέπει να χρησιμοποιήσει αυτό που τον ανακουφίζει περισσότερο. Αυτό που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι τίποτε από ούτε ένα θερμό ούτε ένα ψυχρό επίθεμα θα επιταχύνει την επούλωση της όποιας βλάβης έχει ο ασθενής που κάνει Φυσικοθεραπεία. Ο πρόεδρος του Αμερικανικού συλλόγου Φυσικοθεραπευτών, είπε χαρακτηριστικά ότι μοιάζει με τον καφέ που μπορεί να έχουμε στο σαλόνι μας : «μπορεί να κάνει τον ασθενή μας να νοιώσει καλά, αλλά δε βοηθά ιδιαίτερα». Σε μια έρευνα που έγινε, έκαναν 2 ομάδες ασθενών. Στη μια ομάδα έκαναν υπέρηχο και ασκήσεις και στην άλλη ψεύτικο υπέρηχο και ασκήσεις. Ο χρόνος αποκατάστασης και στις 2 ομάδες ήταν ο ίδιος! Οπότε για ποιο λόγο να χάνεται πολύτιμος χρόνος θεραπείας για κάτι που επί της ουσίας απλά μας κάνει να νοιώθουμε λίγο καλύτερα; Ας το κάνει στο σπίτι του ο ασθενής αν θέλει.

2. Συσκευές παθητικής κινητοποίησης αρθρώσεων μετά από επεμβάσεις όπως η ολική αρθροπλαστική γόνατος. Το γνωστό CPM (continuous passive movement). Η βασική ιδέα πάνω στην οποία προτείνεται η χρήση τέτοιων συσκευών είναι ότι μέσω της συνεχούς κίνησης της άρθρωσης παθητικά, θα επιταχυνθεί η ανάρρωση και η πλήρης κινητικότητα του γόνατος. Εδώ υπάρχουν οι εξής ενστάσεις:

a. Εάν δεν τοποθετηθεί σωστά η συσκευή τότε τόσο οι γωνίες που ορίζει ο             χρήστης όσο και οι δυνάμεις που ασκούνται στο γόνατο αλλάζουν με συνέπεια     να πιέζεται είτε λιγότερο είτε περισσότερο από το κανονικό η άρθρωση.

b. Ειδικά τις πρώτες μέρες μετά την επέμβαση που υπάρχει πόνος και ευαισθησία,   μια και η συσκευή δεν νοιώθει την αντίσταση της άρθρωσης και το φυσιολογικό   σφίξιμο που μπορεί να έχει ο ασθενής λόγω του πόνου ή/και του φόβου, μπορεί   να προκληθεί μη επιθυμητή πίεση στην άρθρωση με αποτέλεσμα φλεγμονώδη     αντίδραση, πόνο και πρήξιμο.
c. Μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για κάποιους ασθενείς για να αποφύγουν       την ενεργητική συμμετοχή τους στην αποκατάσταση.
d. Και πάλι δεν υπάρχουν ενδείξεις ερευνητικές που να δείχνουν ότι με τη χρήση    των συσκευών παθητικής κινητοποίησης επιταχύνεται η αποκατάσταση.

Τι μπορεί να γίνει λοιπόν αντί να χρησιμοποιεί κανείς αυτές τις συσκευές; Κατ' αρχήν θα πρέπει μόλις δοθεί η σχετική οδηγία από το θεράποντα ιατρό (πράγμα που συνήθως γίνεται κάπου στην πρώτη εβδομάδα μετά την επέμβαση) να ξεκινήσει άμεσα ένα πρόγραμμα ενεργητικής αποκατάστασης με τη συμμετοχή του ίδιου του ασθενή. Σύμφωνα πάντα με τα δεδομένα της έρευνας που έχει καταθέσει ο Αμερικανικός Σύλλογος Φυσικοθεραπευτών, όταν η κατάσταση του ασθενή το επιτρέπει, η έναρξη ενεργητικού προγράμματος αποκατάστασης ακόμη και τη δεύτερη μετεγχειρητική ημέρα εμποδίζει τη δημιουργία θρόμβωσης (μην ξεχνάμε ότι η φλεβική κυκλοφορία διευκολύνεται από τη σωστή μυική λειτουργία των ποδιών), αποκαθιστά τη σωστή αντίληψη της κίνησης, προλαμβάνει τη δυσκαμψία και μειώνει την παραμονή στο νοσοκομείο. Επιπλέον ο ασθενής αντιλαμβάνεται τα όρια του πόνου και μαθαίνει να τα βελτιώνει ο ίδιος με λειτουργικές ασκήσεις προσαρμοσμένες στις ικανότητές του κάθε στιγμή.


3. Ασκήσεις και όχι «Ασκήσεις» :
Πολλές φορές συναντούμε ασθενείς οι οποίοι έρχονται για Φυσικοθεραπεία αρκετές μέρες μέχρι και εβδομάδες μετά από ένα τραυματισμό ή επέμβαση δείχνοντάς μας κάποιες ασκήσεις που τους έδειξαν κάποιοι πριν από εμάς σαν τις παρακάτω:

exersices wrong

Πάρα πολύ συχνά λοιπόν, οι ασκήσεις που δίνονται δεν είναι προσαρμοσμένες στην πραγματική ικανότητα που έχει ο κάθε ασθενής, αλλά αποτελούν ένα γενικό τυφλοσούρτη κοινό για όλους, ανεξάρτητα από το στάδιο ανάρρωσης του καθενός. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να τελειώνουν οι μέρες θεραπείας του ασθενή, να έχει περάσει ο πόνος αλλά μόλις ο ασθενής βρεθεί στα συνηθισμένα επίπεδα καθημερινών δραστηριοτήτων, επαγγελματικών, οικογενειακών και κοινωνικών υποχρεώσεών του, να κινδυνεύει να ξανατραυματιστεί και να υποτροπιάσει ο πόνος.

Τι χρειάζεται να γίνει; Το πρόγραμμα αποκατάστασης πρέπει να είναι περιεκτικό και να μη σπαταλιέται πολύτιμος χρόνος σε παθητικές θεραπείες (ηλεκτροθεραπεία κλπ), παρά μόνο ο απολύτως απαραίτητος. Ο ασθενής πρέπει να αντιληφθεί ότι αποτελεί ο ίδιος μέρος της θεραπείας, και ότι όταν μιλάμε για Φυσικοθεραπεία, μιλάμε για ένα πρόγραμμα ασκήσεων προσαρμοσμένο στην παθολογία και τις ικανότητές του. Άρα οι ασκήσεις πρέπει να έχουν έναν προσαρμοζόμενο βαθμό δυσκολίας ο οποίος θα αυξάνει όσο προχωρά η ανάρρωση – επούλωση.


4. «Πονάω, πόσο να μείνω στο κρεβάτι;»
Η «μαγική» απάντηση είναι: «όσο λιγότερο γίνεται και όσο περισσότερο χρειάζεται». Εκτός από τις περιπτώσεις που ο πόνος είναι τόσο έντονος που δεν επιτρέπει καμία απολύτως κίνηση, τις περισσότερες φορές ακόμη και να πονάει κάποιος μπορεί να κάνει κάποια βήματα μόνος του, ή υποστηριζόμενος σε κάποιο άτομο ή σε κάποιο βοήθημα (μπαστούνι ή κάτι παρόμοιο).


Πρέπει να ξέρουμε ότι κάθε κίνηση που κάνουμε εκτός από τα οφέλη που μας προσφέρει στους μύες και τις αρθρώσεις οι οποίες κινούνται, έχει και μια επίδραση στον εγκέφαλο, στον οποίο υπάρχει «αντιπροσώπευση» της κάθε κίνησης, με παρόμοιο τρόπο που εγκαθίσταται κάποιο πρόγραμμα στο σκληρό δίσκο του ηλεκτρονικού μας υπολογιστή. Όταν έχουμε κάποιον τραυματισμό, πόνο και άλλες δυσλειτουργίες, η όποια δυσκολία ή ακόμη και απώλεια κίνησης κάποιου μέρους του σώματος οδηγεί σε βλάβη, διαταραχή ή ακόμη και πλήρη «διαταραχή» αυτού του «προγράμματος» στον εγκέφαλο που αφορά τη διαταραγμένη λειτουργία-κίνηση. Η πρώιμη ενεργητική συμμετοχή λοιπόν του ασθενή στο πρόγραμμα αποκατάστασης, εκτός από τα οφέλη που έχει για τις αρθρώσεις , τους μύες, τους τένοντες κλπ, παίζει τον πιο καθοριστικό ρόλο στον «επαναπρογραμματισμό» του εγκεφάλου και στην εγκατάσταση του σωστού «κινητικού προτύπου-προγράμματος».


5. Δινόλουτρα και άλλα λουτρά
Και εδώ οι ερευνητικές ενδείξεις μας λένε ότι δεν επιταχύνεται η ανάρρωση / επούλωση. Μάλιστα υπάρχουν έρευνες που λένε ότι το νερό που πέφτει με πίεση μπορεί υπο προϋποθέσεις να κάνει ζημιά σε κάποιους ιστούς. Επίσης υπάρχουν πάντα οι κίνδυνοι μολύνσεων όταν δεν αλλάζεται το νερό μετά από κάθε χρήση (πράγμα συχνά αν όχι ανέφικτο, τουλάχιστον δύσκολο) .
Τι μπορεί να γίνει; Μπορεί ο ασθενής να κάνει ένα ζεστό μπάνιο στη θερμοκρασία που θέλει στο σπίτι του, μια και υπάρχουν πάρα πολλοί τρόποι και τεχνικές με τις οποίες μπορεί ο Φυσικοθεραπευτής να βελτιώσει την κίνηση μιας δύσκαμπτης άρθρωσης μετά από ένα κάταγμα, ή επέμβαση.
Συνοπτικά θα λέγαμε ότι η μοντέρνα Φυσικοθεραπεία χαρακτηρίζεται από την ενεργή συμμετοχή του ασθενή στο πρόγραμμα της αποκατάστασης που περιλαμβάνει τις κατάλληλες παθητικές τεχνικές από το Φυσικοθεραπευτή όπως η «κινητοποίηση» δύσκαμπτων ή περιορισμένων κινητικά αρθρώσεων (mobilization ή manipulation) και ειδικά σχεδιασμένες ασκήσεις προσαρμοσμένες στην παθολογία, την κατάσταση της υγείας και την ικανότητα του ασθενή.
Επειδή λοιπόν η γνώση, ο τρόπος σκέψης, η εμπειρία του Φυσικοθεραπευτή δε μπορεί να αξιολογηθεί από το μέσο ασθενή διότι δεν είναι μετρήσιμα μεγέθη , ο πιο ασφαλής τρόπος για να ξέρει κανείς εάν έχει πέσει σε «καλά χέρια», είναι το αν ο Φυσικοθεραπευτής του πήρε λεπτομερές ιστορικό και έκανε κλινική εξέταση, δηλαδή κάποιες κινήσεις που είναι ειδικά τεστ αξιολόγησης της παθολογίας. Να θυμάστε πάντα, ότι όσο λιγότερο μένετε ξαπλωμένοι και ακίνητοι στο Φυσικοθεραπευτήριο καθώς επίσης και όσο πιο «ιδρωμένοι» φεύγετε, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχετε να αντιμετωπίσετε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το αίτιο του προβλήματός σας και όχι μόνο το σύμπτωμα και μάλιστα πρόσκαιρα!
πηγή
www.manualphysiotherapy.gr

πηγή έμπνευσης

http://bit.ly/1tYM4Y3

Τελευταία Νέα

  • Συχνοί τραυματισμοί στο γυμναστήριο

    Σακελλαρίου Κωνσταντίνος, ΡΤ-ΟΜΤ            
    Senior Clinical Instructor                                                 
    Certified Adults’ Educator

    ff558c5454bb72a3ad82bd6bec9b3429

     

    Οι τραυματισμοί στο γυμναστήριο μπορεί να συμβούν είτε ξαφνικά κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειας, ή αθροιστικά σε βάθος χρόνου. Συνήθως τα αίτια είναι ο συνδυασμός πολλών παραγόντων , όπως η φυσική κατάσταση του αθλουμένου, η εμπειρία του, το αν είναι αρχάριος ή όχι, η άσκηση που επιλέχθηκε, η τεχνική με την οποία εκτελέστηκε η άσκηση, η ταχύτητα, ανατομικές ιδιομορφίες που έχει ο αθλούμενος και δε γνωρίζει όπως γωνία συστροφής στο ισχίο, ακρώμιο τύπου ΙΙ ή ΙΙΙ, έλλειψη σωστής καθοδήγησης και προθέρμανσης, απότομη αύξηση του βαθμού δυσκολίας μιας άσκησης, γρήγορη ένταξη σε πλήρες προπονητικό πρόγραμμα μετά από κάποιο τραυματισμό  κλπ.

     

      

  • Στάσεις και ενστάσεις

    Από τη μικρή μας ηλικία, ακούμενα μας λένε να κρατάμε «ίσιο» , «στητό», «σωστά» το σώμα μας. Ακούγεται όμορφο , λογικό και υγιές. Τι θα γίνει όμως αν δεν κρατάμε το σώμα μας στη «σωστή» στάση; 

  • ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ : λαμπάκια, μπουρμπουλήθρες, ιδρώτας…

    Πόσο μας χρειάζονται κάποια απο τα μέσα της Φυσικοθεραπείας;

  • Ινομυαλγία

    Οι περισσότεροι από όλους μας έχουμε πονέσει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας. Όσο εντονότερος ήταν ο πόνος, τόσο περισσότερα ήταν και τα συναισθήματα που μας προκαλούσε. 

Δείτε μας στο

Youtube

Επικοινωνία

Διεύθυνση: Αβύδου 15, Ζωγράφου, 15771

Τηλ: 210 77.84.822

Φαξ: 210 77.84.822

manualph logo